Zarzecz Łukowski i Kownatki

ZARZECZ  wieś położona jest w północnej części województwa lubelskiego, w powiecie łukowskim,w odległości 10 km na wschód od miasta powiatowego. O istnieniu wsi Zarzecz dowiadujemy się z dokumentu Wojciecha Jastrzębca z 1478r. w którym wyznaczono granicę parafii łukowskiej. Wśród wsi wchodzących w skład parafii znajduje się Zarzecz. Wieś liczyła wówczas 273 mieszkańców i miała 38 domów. Zamieszkała była przez rodziny szlacheckie i kmiece. Nazwa wsi jest nazwą odmiejscową. Pochodzi od położenia tj. Zarzecze miejsce położone za rzeką.

W XIX w. istniał tu dwór szlachecki. Ostatnim jego właścicielem był niejaki Domański. Sprzedał 

on ów dwór Żydom, którzy następnie sprzedali go Karwowskiemu. Podczas I wojny światowej stacjonowały tu wojska carskie, które podpaliły część wsi. W 1921 r. wieś Zarzecz oderwała się       od parafii Łuków i zorganizowała własną, z siedzibą na miejscu. Przez rok ceremonie odbywały się   w postawionej w tym celu stodole. W rok później parafianie kupili i przewieźli kościół z Piszczaca.  W okresie międzywojennym zostaje wybudowana szkoła podstawowa (7 klasowa). W czasie okupacji zamieniono ją na szpital. Szkołę tę strawił pożar wiosną 1945 r. Budowę nowej rozpoczęto w 1957r., a zakończono w 1960 r. Przekazanie do użytku odbyło się 13 XI 1960 r. 2 IX 1961 r.    

40 % wsi zostaje spalona. W latach 1966 - 67 Zarzecz został zelektryfikowany.

    KOWNATKI znajdują się w odległości 13 km na wschód od Łukowa.

Powstały przed rokiem 1580. Były wsią królewską zamieszkaną przez włościan. Typ zabudowy - ulicówka. Nazwa wsi jest nazwą kulturową. Pochodzi od staropolskiego słowa komnata (kownata) które oznacza izbę z kominkiem. Ciekawostką jest fakt, że wyraz ten przeszedł do użytku w języku rosyjskim. Komnata oznacza mieszkanie .We wsi tej znajdował się majątek ziemski o powierzchni prawie 200 ha. W XIX w. był on nadany rosyjskiemu generałowi - majorowi Ułrichowi. W tym też stuleciu znajdowała się szkoła początkowa.

Majątek ziemski w dwudziestoleciu międzywojennym za długi właściciela został przejęty przez Skarb Państwa. W 1944 r. dzierżawili go Jerzy i Zofia Jareccy z Lublina. 28 sierpnia 1944 r. został on rozparcelowany. Wydano akty prawne dla 88 chłopów. Dobytek stanowiący własność dzierżawców rozdzieliła komisja parcelacyjna między służbę folwarczną.Obecnie dworek jest zniszczony. Prowadzi do niego zabytkowa aleja lipowa, która jest objęta ochroną przez, konserwatora zabytków.

W okresie I wojny światowej stacjonowały tu wojska carskie. Natomiast podczas I wojny światowej był miejscem tymczasowego sztabu Armii Czerwonej. Miejscowa ludność licznie działała              

   w konspiracji w ramach AK. W 1968 r. wieś została zelektrifikowana, a w 1978 r. do wsi doprowadzone i wybudowano drogę asfaltową.